Çocuğum kardeşini kıskanıyor

Etiketler: çocuk | kardeş | kardeşini kıskanıyor

Kızım, kardeşine hamile kaldığımda tam 2 yaşındaydı. 2. yaş günü bile yeni bir bebeğin gölgesinde kaldı belki de. “Abla olmak” başlarda onu heyecanlandırsa da “pabucunu dama atacağı” söylendi çevreden. O daha yeni kelimeler duyup tekrar etmekten hoşlandığı o günlerinde bir de pabucun dama atılmasını öğrendi.

“Her şeyi kontrolümüz altında” sanarken bile o bir şekilde kıskançlığı yaşıyordu. Kimbilir içinde ne fırtınalar kopuyordu da bize sadece “kardeşini ısırma, ittirme, kucağına alma isteği, yeni bir ‘kız kardeş’ arzusu şeklinde görünüyordu.

Bebeğin varlığından önce duyulan “kardeş” kelimesi nerdeyse iki yıldır hayatımızda. Ancak bazen bu kıskançlık mevzularını “aştık, bitirdik” diyorum, bazen de daha arpa boyu kadar bile mesafe katedemediğimizi düşünüyorum.

Birine sarılsam, diğerini de çağırıyorum. Birini öpüp koklasam diğerinin hakkını da veriyorum. Kucağıma alsam yine hâkeza.. Kızım “Beni al, onu alma” dedikçe, örnek aldığı için mi bilmiyorum oğlum da onu kıskanmaya başladı. Sarılınca o da basıyor yaygarayı.. Kızımda elini çimdikleme, ittirmeye, yer yer elini ısırmaya devam ediyor. Ufaklık da saç çekmeye, elindeki oyuncaklarla müdahale etmeye başladı.

Arada kalan anne babalar oluyor sanki. Bazen sesimi çıkarmak istemiyorum. Vicdanının sesini dinleyeceği inancıyla susuyorum. Çok sürmüyor suskunluğum. Aşırı tepki vermemeye çalışıyorum. Ama yine bazen yapamıyorum.

“Bugünler de geçecek yahu..” diyorum. Çocuklarımın birbirini aradığını, özlediğini, oynadığını da görüyorum. Bu hayattaki en büyük destekçilerinin olduğunu, kardeşi olduktan sonra sırtının yere gelmeyeceğini de.

Kızım dün gece uyurken, kardeşini sevdiği anlamına gelen şu sözü söyledi, dünyalar benim oldu: “Anneciğim, bir tane kız kardeşim olsun, bir tane Tarık gibi erkek kardeşim.”

www.cocukdayaparimkariyerde.com, 5 Ocak 2012